Het valt bij het doorbladeren van de idol-profielen waarschijnlijk op: lage kwaliteit foto’s en gaten in groepsfoto’s. Laat me eerlijk zijn over waarom dit gebeurt, omdat het vaak iets is buiten mijn macht.
Ik heb het gevoel dat elke idol, hoe groot of klein ook, iets heeft betekend voor iemand, en hun werk waarschijnlijk ook iets heeft betekend voor henzelf. Daarom vind ik dat deze momenten herinnerd moeten worden, dat we bewijs moeten kunnen vinden dat die idol er echt is geweest, ook al was het misschien tijdelijk, het betekende iets.
Er zijn een paar redenen waarom een afbeelding ontbreekt of van lage kwaliteit is.
De meest eenvoudige reden is dat er simpelweg nooit hoge kwaliteit foto’s zijn gemaakt. Kleinere groepen in hun vroege jaren hadden zelden professionele promotieshoots. Wat er was, werd gemaakt met telefooncamera’s bij liveshows, gedrukt in fan-made pamfletten, of geplaatst op blogs en platforms die niet meer bestaan. Wat overblijft is vaak alles wat er ooit was.
Maar soms bestaan er wel foto’s van deze groepen, en toch kan ik ze niet gebruiken. Ik neem contact op met fans en fotografen die deze groepen hebben vastgelegd, en sommigen zeggen nee. Onlangs kreeg ik een antwoord dat me aan het denken zette:
“Gezien het feit dat de foto’s bijna 10 jaar oud zijn en de leden inmiddels zijn afgestudeerd, zie ik geen reden om ze te delen.” geparafraseerd — fanfotograaf, 2026
Ik respecteer die beslissing, ook al vind ik de redenering moeilijk te accepteren. Het idee dat een foto minder waard is omdat hij oud is, of dat een groep minder het documenteren waard is zodra de leden verder zijn gegaan, is precies het soort logica waardoor idol-geschiedenis, of welke geschiedenis dan ook, langzaam kan verdwijnen. Zonder het bewaren van deze materialen kunnen delen van de vroege geschiedenis van een groep verdwijnen, ook al betekenden ze destijds veel. Deze momenten waren belangrijk voor iemand, en ze maken deel uit van wat de groep ooit was.
Sommige fans laten het verleden liever in het verleden. Dat respecteer ik. Toch bestaat Oshidoki deels om de tegenovergestelde reden: de overtuiging dat iets wat voor iemand betekenis had, een plek in een archief verdient. Dat een groep die maar twee jaar bestond, echt heeft bestaan, echt iets betekende, en thuishoort in een archief.
Dus wanneer je een gat ziet, is dat wat erachter zit.
Als je foto’s, flyers, scans of andere documentatie van groepen in het archief hebt en wilt delen, hoor ik graag van je.